Dit is geen leuk of grappig stukje… maar toch wil ik het op m’n blog zetten, want ook deze gebeurtenissen rondom onze Flow horen bij haar belevenissen…
Eind augustus was het de bedoeling dat web-log.nl zou verhuizen en met een paar dagen weer in de lucht zou zijn… Het liep totaal anders, het duurde 3 en halve maand voor ik (en met mij vele anderen!) weer iets met m’n blog kon doen! 
Vandaar dat ik nu pas het gebeuren kan bloggen.
Want eind augustus gebeurde er nog iets veel ergers… Flow werd ziek. Een virusje of buikgriep dacht ik… Het zal met een paar dagen wel weer over zijn. Maar Flow knapte niet op en was binnen een paar dagen tijd van een vrolijke jonge hond veranderd in een futloos hoopje die overgaf, niet at en die zich absoluut niet lekker voelde…
Het was echt goed mis. Bij de dierenarts bleek Flow een fikse leveronsteking te hebben. De dierenarts dacht door de vreselijk hoge leverwaarden zelfs aan een tumor en adviseerde ons voor de zekerheid een echo te laten maken in Warmerdam. Een vochtinfuus, verschillende medicijnen per injectie, een kuur antibiotica en prednison moesten op dat moment hun werk gaan doen en inderdaad, gelukkig leek Flow daar met een paar dagen redelijk van op te knappen.
Een paar spannende dagen volgden en in Warmerdam bleek er op de echo niets bijzonders te zien, dus heel opgelucht gingen we huiswaarts. Helaas was die opluchting van korte duur, na 2 weken stortte Flow letterlijk weer in, ze werd van top tot teen knalgeel en bleek nog slechtere bloedwaardes te hebben dan de eerste keer en we werden met spoed doorgestuurd naar het Medisch Centrum voor Dieren in Amsterdam.
Daar werd Flow binnenste buiten gekeerd, er werden verschillende biopten genomen onder echo, röntgenfoto’s, bloedonderzoek, etc… Arme Flow. Maar de schat liet alles gelaten toe en keek alleen maar droevig uit d’r oogjes, wat hadden we met d’r te doen.
Verschillende anti-biotica kuren (zo breed mogelijk) werden ingezet, want Flow d’r witte bloedlichaampjes waren nihil, dus ze was vatbaar voor alles wat er op d’r pad zou komen. Maar Flow werd met de dag zieker en we werden met de dag bezorgder, zo ook de internist van het MCD. Wat was er toch aan de hand met dit meisje?? We lieten Flow geen minuut meer alleen, we moesten haar ‘s nachts op temperatuur houden met kruiken en er leek weer een lichte verbetering in te treden. En ondertussen werd Flow getest op van alles en nog wat, maar duidelijk werd het niet.
Vergeten zal ik het nooit; op m’n verjaardag, 23 september ‘s avonds, rond half 9 ging de telefoon; de internist, heel bezorgd i.v.m. Flow d’r nieuwe bloeduitslagen… Hij stelde een beenmergpunctie voor, want hij dacht nu toch sterk aan leukemie. Alsof je door de grond zakt, je zwabbert op je benen en voelt je zo machteloos, ons prachtig lieve hondje van net 2 jaar jong… Ik kon en wilde het me niet voorstellen. Het is raar, maar ondanks de veronderstellingen bleef ik het gevoel houden dat het weer allemaal goed zou komen.
Weer volgden een paar vreselijke dagen, wat waren we bezorgd. Flow ging voor de beenmergpunctie heel kort onder narcose, daar waren we blij om, ze had al genoeg prikken moeten ondergaan. En na twee spannende dagen volgde de uitslag,precies zoals ik al had aangevoeld… geen leukemie… Weer heel erg opgelucht natuurlijk!! 
Maar….. Flow had wel weer koorts… voelde zich wel weer beroerd… Wilde niet eten en was ondertussen al ruim 3 kilo afgevallen…
Diezelfde avond schrokken we ons een ongeluk, haar normaal zo blanke huidje vertoonde behoorlijke bloeduitstortingen die zich zeer snel uitbreidden. Met spoed reden we naar het MCD, waar de internist en dienstdoende dierenarts het somber inzagen, Flow een plasmatransfusie kreeg en een flinke dosis prednison per infuus.
Flow was op dat moment toch echt rijp voor opname, maar dankzij een goed woordje van de internist mocht ik op een piepklein krukje naast Flowtje blijven zitten, uuuuurenlang! Wat duurt dat lang zo’n transfusie! Logisch natuurlijk, de vloeistof moet zeer langzaam worden toegediend anders kan er een heftige lichamelijke reactie ontstaan.
Maar wat was ik de internist en assistentes dankbaar dat ik bij haar mocht blijven.
Ben en Sander gingen ondertussen samen op pad naar het St. Lucas Andreas ziekenhuis, met een buisje bloed van Flow, dit zou dan met spoed gecontroleerd worden op stollingswaarden. Want dat was de afspraak, bij te lage stolling zou Flow blijven. Gelukkig was haar stolling op het randje en mocht ze ‘s nachts weer met ons huiswaarts. Lekker bij het vrouwtje op bed, zodat ze goed in de gaten gehouden kon worden. Want het risico van verlies was aanwezig.. Een vreselijke gedachte.
En och och… wat een nare dromen kreeg Flow die nacht, ze trok met d’r pootjes en kermde en piepte alsof haar van alles werd aangedaan. Verwerking van alles wat gebeurd was, want al gedroeg Flow zich tijdens ALLE behandelingen als een kanjer, leuke ervaringen waren het niet natuurlijk. Maar met een sus en een aai werd ze steeds weer rustig en uiteindelijk sliep ze rustig een aantal uren achter elkaar (en ik ook…)
En zo tobten we weer een aantal weken verder. Er volgden weken van broodnodige rust, reinheid en regelmaat… Ondanks het lekkere oktoberweer kwamen Flow en ik niet veel verder dan de tuin en een piepklein rondje door de straat.
Heel langzaam zagen we de oude Flow weer te voorschijn komen, we kregen hoop, zou ze toch weer helemaal op gaan knappen? Flow werd actiever en had door de prednison een honger als een paard en overal waar eten was, was Flow! Eten op de aanrecht was niet veilig, de lade van de afwasmachine werd er door Flow uitgetrokken en zelfs mijn oordopjes waren voor Flow een lekkernij! Binnen no-time kwam Flow kilo’s aan!
Ondertussen werd het steeds meer duidelijk dat we te maken hadden met een auto immuunziekte bij Flow. Hoe het ontstaan is zal waarschijnlijk nooit echt duidelijk worden, er moet ergens een trigger geweest zijn die haar afweersysteem zo op hol heeft doen slaan (de Rabiës enting misschien??) maar haar afweersysteem “vecht” tegen haar eigen lichaamscellen en breekt ze af. Dit had dus tot gevolg dat Flow enkele weken na de tranfusie en ondanks de hoge dosering Prednison toch weer verschillende kleine bloeduitstortingen ging ontwikkelen. Flow was nu al 2 en halve maand ziek, wat nu? Iedere dag inspecteerden we haar op bloeduitstortingen en helaas werden het er toch steeds meer, de bloedvatenonsteking had wederom vat op Flow haar lichaam. Dan word je toch wel heel wanhopig…
De volgende stap was een hele moeilijke, maar na een week twijfelen en verschillende gesprekken met lieve kennisjes en met de internist van MCD besloten we over te gaan tot cytostatica. Kort uitgelegd was het de bedoeling om met de cytostatica Flow haar afweersysteem af te zwakken en min of meer te “resetten”.
Ik vond het heel eng en verwachtte na het geven van de eerste kuur een doodzieke Flow, maar niets van dit al, Flow knapte zienderogen op! Ze werd vrolijker en actiever en binnen een week zagen we haar opbloeien! Fantastisch!
Nu zijn we 2 kuren verder en Flow is niet echt “ziek” meer geweest.
De allereerste keer dat ze weer met speeltjes en knuffelbeesten ging slepen om ons aan te moedigen om met haar te spelen was ik zo blij… ik had dit niet meer voor mogelijkheid gehouden, maar het is toch echt waar… Voor een groot gedeelte zien we onze oude Flow weer terug, al merken we wel dat ze nog steeds heel snel moe is.
Flow krijgt momenteel nog steeds 10 a 15 mg prednison per dag. In de eerste week van januari wordt er weer bloed bij haar afgenomen voor onderzoek en dan hopen we de prednison beetje bij beetje af te kunnen bouwen!
En dit is een foto van gisteren! Een spelende Flow op het Noord-Aa strand! Zo zien we haar héél graag!!
En nu met z'n 3tjes languit!! Flowtje is moe en heeft het echt al een beetje gehad…. 
